Wednesday, May 25, 2011

കഥയല്ലിതു ജീവിതം...

                                                         
"കോഫി ഓര്‍ ട്ടി" ?
ആ ശബ്ദം കേട്ടപോള്‍ മുസ്തഫ മെല്ലെ തലയുയര്‍ത്തി നോക്കി .എയര്‍ ഹോസ്റ്റ്സ് ആണ് ..
സര്‍ "ട്ടി ഓര്‍ കോഫി" അവര്‍ പിന്നെയും ആവര്‍ത്തിച്ചു ..
"നോ താങ്ക്സ് "
അയാള്‍ വീണ്ടും വിമാനത്തിലെ സൈഡ് സീറ്റില്‍ ഒന്ന് കൂടി ചരിഞ്ഞിരുനു ..കുറേ ദിവസത്തെ ക്ഷീണം ഉണ്ട് , മാസങ്ങളായുള്ള ഉറക്കമില്ലായ്മ അയാളെ മാനസികമായി വല്ലാതെ തളര്‍ത്തിയിരിക്കുന്നു.. ഇനിയും രണ്ടു മൂന്നു മണിക്കൂര്‍ ഉണ്ടെന്നു തോന്നുന്നു..അപ്പുറത്തെ സീറ്റില്‍ ഉള്ളവര്‍ നല്ല ആഘോഷത്തിലാണ് സ്വന്തം നാട്ടിലേയ്ക്ക് പോകുന്നതിന്റെ സന്തോഷമാണ് പലര്‍ക്കും ...
"എന്താ ഒരു മൂഡ്‌ ഓഫ്‌ "
"ഏയ് ഒന്നുമില്ല " തൊട്ടടുത്ത സീറ്റിലേ യാത്രക്കാരനാണ് ..വിമാനം കയറിയപ്പോഴേ അയാള്‍ വല്ലാതെ ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു ..അയാളുടേ തുടര്‍ന്നു വരാവുന്ന പല ചോദ്യങ്ങള്‍ക്കും മറുപടി പറയാനുള്ള മാനസിക അവസ്ഥ ഇല്ലാത്തതിനാലാവാം അങ്ങിനേ പറഞൊഴിവാകാനാണയാള്‍ക്ക് തോന്നിയതു. ....
"ഇക്കാലത്ത് ഒരു വിസ കിട്ടാനുള്ള പാട് ങ്ങക്കറിയില്ലേ ഇവിടേ വെറുതേ നടക്കാനും വേണം ദിവസവും അഞ്ഞൂറ് രൂപ ..ഈ വീട്ടു ചിലവും കുട്ടികളുടേ പഠിപ്പും ഒക്കക്കൂടി ഇപ്പോള്‍ തന്നേ വലിയ ബുദ്ധിമുട്ടാണ് .ഇങ്ങള് ആ താഴത്തെ പറമ്പ് കച്ചവടമാക്കിയാല്‍ തല്‍ക്കാലം പണമൊക്കെ ഒക്കും ബാക്കി ന്‍റെ പണ്ടവും വിറ്റോളി" ..അവളുടേ വാക്ക് ആദ്യമൊന്നും കാര്യമാക്കിയില്ല ...ഒരു കണക്കിനു.അവള്‍ പറയുന്നതും ശെരിയാ ഇനിയും പിടിച്ചുനില്‍ക്കണമെങ്കില്‍